मांजर प्रवेश

लोक हौसेने मांजर पाळतात. कुणाला ते क्युट वाटते तर कुणाला ‘अय्या किती गोड आहे’ असे वाटते म्हणून. पण आमच्या घराची बातच निराळी आहे. माझ्या आईचा संसार सुरु झाल्यापासून तिला मांजरांनी (आणि बोक्यांनी) चांगलाच त्रास दिला आहे. कधी नुकत्याच तापवून ठेवलेल्या अख्ख्या एक लिटर दुधाचा फडशा पडणारे मांजर, कधी नुकतेच घेतलेले दुध फुटबॉल चा गोल केल्यासारखे फरशीवर सांडून जाणारा बोका, तर कधी पातेल्यात तोंड घालून दूध फक्त उष्टे करून जाणारे मांजर, अशा बऱ्याच मांजरांनी तिचे मांजर या जमातीबद्दल चे मत जाम कलुषित केले आहे. त्यामुळे आमच्या घरचा एक महत्वाचा नियम म्हणजे कुत्रा पाळा, म्हैस पाळा, बैल पाळा नाहीतर गाढव पाळा पण मांजर अजिबात पाळायचे नाही (म्हणजे नाही).

पण कुणाला माहित होते की इतक्या वर्षांनी आमच्या गावाकडे स्वतःच्या घरी राहायला आल्यावर असे काही घडेल? त्याचे काय झाले, एका सुंदर संध्याकाळी आम्ही सगळे आमच्या अंगणात ‘फ्यामिली गप्पा’ मारत बसलो होतो. तेवड्या एक मांजर जोरात पळत पळत तेथे आले. मागून एक मोठ्ठ कुत्रा धापा टाकत पोचला. आमच्या मातोश्रींनी तत्परतेने त्या कुत्रोबास चांगलास प्रसाद देऊन पळवून लावले आणि ते बहुतेक या मांजराने बघिईतले असावे. तेव्हापासून त्या मांजराने काही आमचे घर सोडले नाही (आणि त्या कुत्र्याने परत कधी तोंड दाखवले नाही). माझ्या आई ने या मार्जार जातीच्या घुसाखोरास हुसकून लावण्याचा पुरेपूर प्रयत्न केला. पण जसे लहान मुल आई ने मारले तरी रडायला तिच्याच कुशीत जाते तसेच हे मांजर तिला घाबरून तिच्याच पायामागे लपायचे. आता या मंद मांजराला लपायचे कसे हे पण आपणच शिकवावे लागते की काय असा गहन प्रश्न मला पडला. आईचे मन कसे या मांजरावर जडले कुणास ठाऊक. पण पहिली गोष्ट हे मांजर शिकली म्हणजे ‘स्वयंपाक घरात पाऊल ठेवताच फटके बसतात’. या मांजराचे आगमन म्हणजे आमच्या घरात एका नव्या पर्वाची सुरुवात होती अशी मला दाट शंका होती आणि ती पुढे खरी ठरली.